|
Die dressiert Amsel
*)
En Rechtshannel ausm Leiningerland
Von Albert H. Keil
Alles wär velleicht ganz annerscht kumme, hett de Schorsch ‘s Geld besser zammehalde gekännt. So awwer hot er halt waade gemisst, bis soi Mudder
endlich g’storwe war un er ‘s Haus vun re geerbt hot. Do warn die beschde Plätz im Naibaugebiet schunn fort, un ‘s is bloß noch änner in
zwädder Reih se ergattre gewässt – mi‘m Gäärdel direkt hinnerm Lärmschutzwall un me schmale Stichstreeßel als Zufahrt zu de
Äänzelgaraasch. De Albrecht degeche, wu zwä Johr ehder gebaut hot, war viel besser bedient: Genau vornedra(n), Haus un
Dobbelgaraasch zu de A(n)wohnerstrooß, Terrass un Gaade nooch Side zum Schorsch soim Hof hi(n).
A(n)fangs war ‘s Ve’hältnis zwische dänne zwä ganz normal: Märr hot sich an de Baustell g’sähne, hot sich bekannt gemacht un is
minanner ins G’spräch kumme. De Albrecht hot e bissel e Aach g’hatt uff die Baustell, wie sich däss äwe fär ‘n zukinfdiche Nochber
g’heert, un de Schorsch hot sogaa beruicht in Urlaab flieche gekännt. Fär ihn hot jo de Albrecht die Kieslaschder abg’ferdicht, hot uffgebasst,
dass die Dääle vum Schornschde nät ve’kehrt uffenanner g’setzt worre sinn – se’erscht hot nämlich ‘s Kamindäärche owwe zum
Dach rausgeguckt –, un hot defor g’sorcht, dass die äänd Giwwelwand, wu acht Zendimeder nooch auße g’hanke hot, noch emol hochgemauert
worre is.
Allmählich isses Ve’hältnis innicher worre wie gedenkt, so innich, dassem Schorsch soi Baulait ehr iwwrichi Zementbrih ‘m Albrecht in de
a(n)gelechde Gaade gekippt hänn un de Beddongtransborder sich en Meder weit dort noig’stellt hot. Die iwwer achthunnert Mark Schade
hot die Beddongaudo-Haftpflicht gezahlt, weil de Schorsch kä(n) Bauve’sicherung g’hatt hot, obwohl er doch Ve’sicherungsve’träder
war. Wie der dann noch soi Grundstick heechergelecht hot un dässwäche verzeh(n) Daach speeder bei me schwere Gewitter soi
ganzes Abwasser ‘m Albrecht erscht in de Gaade, noot in die Garaasch un vun dort in de Keller geloffe is, do hänn se bloß noch ‘s Needigschde
minanner geredd: De Albrecht hot gesaacht, die dreidausend Mark Schade deet er selwert traache, weil er ‘m kä(n) Absicht beweise
kännt, awwer de Schorsch misst do hinne u(n)bedingt e Entwässerung hi(n)mache.
Däss is e paar Woche denooch wärklich bassiert, norre annerscht, wie sich’s de Albrecht vorg’stellt hot: De Schorsch hot e Gräwel beddoniert
un dodra(n) e Schnaizel uffm Albrecht soi Grenzmajerle druff, dasses Wasser vum Audowesche odder ach vun de neggschde Iwwerschwemmung
schä(n) deselwe Wääch nämme kann wie beim letschde Mol. Mit ‘m Hammer hot de Albrecht däss frische Schnaizel
widder vun soim Majerle weggekloppt, un däss hot er, weil ‘m vum Schorsch „uff ewich“ ‘s Grundstick ve’bodde war, vum annre Nochber, vum Manfred, aus
mache gemisst. Vun dem Mol a(n) hänn sich de Schorsch un de Albrecht nimmi a(n)geguckt, un de Nochber Manfred
hot’s ach se bieße g’hatt: Wie er an Himmelfahrt e bissel an soim Ve’butz rumkratzt, ruft änner unnerm Noochname vum Albrecht bei de Bollezei an
un zeicht die Steerung vun de Feierdaagsruh a(n). Der Bollezischt froocht nadirlich nooch ‘m Vorname, un do is dem A(n)rufer in de
Uffreechung „Albrecht“ nät oig’falle. Er hot „Andon“ g’saacht un schnell oig’hänkt, allerdings hot der Bollezischt an soim Abberat sähne
gekännt, wer dra(n) gewässt war – de Schorsch!
Der hot sich jetzt en Hund zugelecht, en Dalmadiner, weil der am beschde zu so me weiße Bungalow basse deet. Nooch ännre Weil isses ‘m Schorsch
zu umständlich worre, morchens un owens de Hund aussefihre, un so hot er ‘n ä(n)fach ellä(n)
nausg’schickt. Wie de Albrecht spitzkriecht hot, vun wem die große Hinnerlosseschafde uff soim Rase warn, hot er vum Schorsch ve’langt, dass er soin
Hund nät frei laafe losst. Im Gechezuuch wollt de Schorsch hawwe, dass de Albrecht, wann er soin Liguschder schneid, nimmi de Wendehammer vorm Schorsch
soim Grundstick beträt – de Wendehammer vun de Gemä(n)!
So war die Laach, wie de Albrecht zum A(n)walt gange is wäche de Entwässerung vum Schorsch soim Hof. Zwar war däss
Schnaizel weg, awwer wann ‘m Schorsch soi Gräwel iwwergeloffe is, dann hot de Albrecht immer noch die Brih im Gaade g’hatt. Schließlich war die
Sach uffm Disch vum Amtsrichder, un de Albrecht un de Schorsch hänn vornedra(n) g’hockt un annenanner ve’beigeguckt. De Richder un
die zwä Advokade hänn ‘m Albrecht soi Foddos vun dem Iwwerlaaf studiert. Am End hot de Richder gemäänt: „Also däss Loch do muss
zugemacht wärre, dass känn Trobbe mehr niwwerlaaft, un de Beklaachde traacht die Koschde. Un jetzt, wu mär klar sinn, kännen Se widder
minanner redde!“ Do is de Albrecht uffg’stanne und hoddem Schorsch die Hand hi(n)g’streckt. Doch der hot sich rumgedreht un hot soini
ve’steckelt. Noot hot er in die Dasch gelangt un ach e Uffnahm rausgezoche: „Sähnen Se, Herr Richder? E Amsel hot im Kläächer soim Gaade
g’schärrt un zwä Stickelcher Mulch in moin Hof riwwerg’schmisse!“ Der Richder wärd orntlich bees un bäfft de Schorsch a(n): „No
un? Wollen Se ‘m Gericht velleicht weismache, de Kläächer hett die Amsel dressiert? Die Sitzung is g’schlosse!“
*)
© 1998 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein
|