En Asilant in de Palz *)

Von Albert H. Keil

Gut ausg’sähne hot er: Schwarze Hoor, bräunlichi G’sichtsfarb, numme soi Nas is e bissel greeßer un krummer gewässt wie bei ‘me Pälzer. Kräfdiche Schultre hot er g’hatt un feschde Händ, wu orntlich zupacke gekännt hänn. Vum Kriech hot er genunk g’hatt, un dässwäche is er in de Palz hänkegebliwwe, i’me ganz klänne Dorf an de Woistroß. Ärwet hot er g’funne bei ‘me reiche Bauer – un nooch zwä Johr ach die Lieb vun dem soiner Dochder. Beim Schaffe im Wingert un beim Woimache is ‘m nimmand iwwergewässt, un mit ‘m Viech hot er umsegehje ve’stanne wie schunscht kaum änner. Gail un Kih is er vun dehääm gewähnt gewässt, un alles Wichdiche ums Pälzer Nazionaldier, die Sau, hot ‘m soin Bauer im Handumdrehje beigebroocht.

Die annre Lait im Ort hänn ‘n am A(n)fang misstrauisch beowacht, die alde Weiwer hänn ehr Geld oig’schlosse un die Midder ehr Mädle. Nooch ‘re gewisse Zeit hot sich däss gelecht, un er hot ärchendwie dezug’heert. Bloß ä(n)mol hot’s Zores gäwwe: Wie sunndags vun de Kanzel die Hochzich mit de Dochder vun soim Bauer a(n)gekindicht worre is, do hänn se dem Alde in de Naacht druff de Stall a(n)g’steckt. En Ve’dacht war do – geche en abgeblitzte Freier un soin Bruder, awwer beweise hot sich nix gelosst.

Finf Johr speeder is de Schwichervadder g’storwe, un de Junge hot de Hof geerbt. Inzwische hot er näwer soiner Muddersprooch ach daitsch gebabbelt un pälzisch, sosesaache drei Sprooche. Un nät ellä(n) redde hot er gekännt, ach schreiwe un, wie mer an soim Ve’meeche g’sähne hot, vor allem rechle. Korz bevor dann soin älschder Bu g’heirat hot, hänn se den Auslänner sogaa zum Borjemääschder gewählt.

Aha, saachen ‘r jetzert, däss is doch e Märche: En Asilant un Borjemääschder in Daitschland, so äbbes gäbbt’s jo gaanät! In unsre Zeit velleicht nimmi, awwer domols, wu selli G’schicht spielt, schunn. Wann däss gewässt is, kännen ‘r im Diddesfelder Kärchebuch noochlese. Dodrin hot de Parre uffg’schriwwe, wie en Vorfahr vun moiner Mudder im Dreißichjähriche Kriech als spanischer Soldat in die Palz kumme un was dodenooch so alles bassiert is. An die männliche Noochkumme hot er nät bloß soin Name weidergäwwe, die meischde traachen bis hait ach soi Erbstick aus Spanje spaziere, soi großi gebochni Nas. Änner vun dänne – schoinbar dun se ach so gärn rääse wie ehrn Vorvadder – is vor värzich Johr nooch Naigineja ausgewannert un hot dort e Chinesin g’heirat. Soi zwä Buwe war’n schunn e paarmol uff B’such do. Owwer’s glaawen odder nät – sie hänn Schlitzaache un Hoogenase...

*) Aus: Albert H. Keil: Hunde vor de Herze,
© 1997 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein, ISBN 3-921 395-34-8