De dode Schiri *)

Mundartgroteske von Albert H. Keil

„Daiwel nochemol!“, hawwich g’fluucht, wie ich uff moim Schreibdisch in de Redaktion unserm Stift soin Entwurf fär die erscht Seit vun morche g’sähne hab. Hot där Schlambes doch widder nät zug’heert g’hatt! Wie oft hawwichen schunn druff hi(n)gewisse: „Wann zwä Zeidungsadiggel uff de gleiche Heh näwernanner stehjen, därfscht fär die zwä Header“ – ‚Iwwerschrift‘ kabiern die haidiche Lehrbuwe jo nimmi – „niemols dieselb Schriftgreeß un Schriftart nämme, schunscht kännden die Lait beim Läse de erschde un de zwädde Tiddel zammehänke un in Gedanke minanner ve’worschtle!“ Awwer geche all moi Rootschlääch hääßt do de äände Adiggel „Fußballschiedsrichter verprügelt“, un iwwer dämm glei rechts näwedra(n) steht in deselwe Greeß „Kanzleramtsminister in der Stadt“.

Was määnener, wie sich en Minischder fräät, wanner in unsre Zeidung die Schlaachzeil läst, er wär vumme Schiri ve’kloppt worre! Nadirlich war de Maxi – däss is unsern Stift – nät an soim Platz se finne, bestimmt hodder widder imme Eck mit däre klänne Sekredärin rumg’schmust. Dässwäche hawwichem en Zeddel g’schriwwe, er sollt soin Bleedsinn korrigiere, un hab oigeklammert die zwä Adiggel uffg’fihrt. Dasser merkt, wie ernscht ich’s mään, hawwich noch middem Filzschreiwer en schwarze Rahme außerum gemoolt. Un weil ich so ‘n Hals g’hatt hab, hawwichen uff däre Nodiz mit soim Daafname a(n)geredd.

Dänn Zeddel uffm Maxi soin Schreibdisch schmeiße un nix wie zu de Däär naus – in de Woistubb gecheniwwer hot nämlich moin Indervju-Partner gewaat...

Am neggschde Morche guck ich in unser Zeidung. Wär ich nät schunn uffg’stiche gewässt, ich wär jo glatt ausm Bett g’falle: De Fußballschiri hot immer noch de Minischder ve’prichelt, awwer däss war gaa näts Maleer! Viel ärcher is märr uffg’stoße, dass de Maxi aus moim Nodizzeddel äbbes ganz Anneres gemacht g’hatt hot – en naje Adiggel, un däss ach noch unner moim Nameskärzel:

Maximilian Haeder verschieden

Der ehemalige Fußballschiedsrichter Maximilian Haeder ist überraschend verstorben und wurde in unserer Stadt zur letzten Ruhe gebettet. Der für den Sport zuständige Bundes- innenminister hat bereits den Hinter- bliebenen des verdienten Sports- mannes sein tief empfundenes Bei- leid ausgesprochen. Die Redaktion meldet sich raschestens mit Einzel- heiten. (oje)

 

Sogaa mimme schwarze Trauerrand isses g’setzt! Ich fahr schnurstracks in die Redaktion – un dodebei fascht iwwer e rodi Ambel, so e Wut kocht in märr drin. Noot knepp ich märr dänn Maxi vor... „Awwer Chef“, määnt där seeleruich, „ich hab Ehrn Zeddel mit däre Dodesmeldung doch bloß layoutmäßig e bissel uffgepeppt! Un genauer recherchiert wie Sie hawwich ach noch: Erschdens hänn Se sich beim Noochname ve’schriwwe g’hatt, un zwäddens hot die Friedhofsve’waldung bis geschdern nät gewisst, dass där Wohnsitzlose, wu letschdi Woch als Maximilian Haeder begrawe worre is, frihjer mol en bekannde Fußballschiri war.“

Ich hab norre nooch Luft schnabbe gekännt un bin in unserm Ve’leecher soi Birro niwwerg’stärzt. Zamme mit dämm wollt ich iwwerleche, wie märr unsre Zeidungsläser beibringen, dass die Meldung vum dode Fußballschiri nix wie e Ent vun unserm Stift war.

Awwer de Ve’leecher war subber gut druff un hot glei drufflos ve’zehlt. Vun de A(n)zeicheabdeilung hodder grad erfahre g’hatt, schunn die meischde Sportveroine aus de Stadt hedden Trauerinserade b’stellt. Un ach die Schiedsrichder, wu schunscht so sparsam wärn! Wie er mich endlich redde losse will, rabbelt widders Delefon. Er heert zu un strahlt mich dann a(n): „Däss war de äänzigschde Veroi, wu noch g’fehlt hot. Vieredreißich A(n)zeiche! Un fascht all im XXL-Format!“

Ich hab mich devungemacht und wollt uff e ginschdicheri Geleechenheit fär die Uffklärung waade. Dodraus is awwer nix worre, dann am neggschde un am iwwerneggschde Daach hämmer jedesmol zwä Sonderseide rausgäwwe gemisst, weil die viele schwarze A(n)zeiche nimmi in unsern normale Zeidungsumfang gebasst hänn. Vum Daitsche Fußballbund war änni debei, vun de FIFA un vun de „Pälzer Ausles“ – do wu die Prominende kicken.

Unser Kongurrenz in de Stadt wollt jetzt noochzieche un hot ehrn beschde Reporter oig’setzt. Där hot alde Lait g’froocht un in staawiche Archive, Foddosteeß un Zeddelkäschde gewihlt. G’funne hodder in alle meechliche Zeidunge e ganzi Meng Sportadiggel, wu mit „mh“ gezäächelt warn. Alle Zeitzaiche hännem bestädicht, so wie die Adiggel g’schriwwe wärn, wär däss genau de Stil vun ehrm alde Kumbel Max gewässt. Un sie hännen uff ve’gilbde Zeidungsbilder idendifiziert, wu märr ‘n grad so halwer ve’deckt g’sähne hot, wie er en Elfer peift odder e Kaat gäbbt. Genau däss hedden jo so simbadisch gemacht, dasser nie im Middelpunkt stehje wollt. De DFB-Präsident hett sogaa g’schwore, dasser bei ‘me daitsche Boggaal-Endspiel näwerm g’hockt hot, er hot bloß nimmi gewisst, in wellem Johr däss war. Noot hot mich de Ve’leecher g’hääße, ich misst ach en a(n)stänniche Noochruf schreiwe. Weil ich immer noch nix ve’roode g’hatt hab, hawwich mich bräätschlache gelosst. De Kolleech hot jo genunk Matrial g’sammelt g’hatt...

Jetzt hot ach de Bundesinneminischder reagiert unnem Maximilian Haeder noochträächlich ‘s Bundesve’dinschtkraiz ve’liehje. Extra fär die Feierstunn im Berliner Reichsdaach is e Buch mit de „g’sammelde Werke“ rauskumme – äwe mit dänne „mh“-Adiggel un dänne alde Foddos. Ich hab mich wennigschdens geweichert, ‘s Vorwort se schreiwe. En idjodischere Tiddel wie „Haederwerk“ issen wärklich nät oig’falle. Noch kä(n) Woch denooch is däss Machwerk an de Spitz vun de Beschtsellerlischt g’stanne.

Die Feierstunn selwert is mimme Eklat geend; moi Gewisse hot mich nämlich geploocht. Bei dänne viele Lobredde hawwich nät an mich halde gekännt un hab laut gekrische, dass do statts ‘me Schiri e Zeidungsent geehrt wärre deet. Zwä Saaldiener hänn mich mit viel Mih nausgebroocht. Weil ich vor de Däär weider gedobt hab, bin ich in e Zwangsjack g’steckt worre, drei Mann hot märr dodefor gebraucht. Noot hänn se mich nooch Moabit oigeliwwert un mit Medigamende ruichg’stellt. E Woch speeder war ich transbordfähig fär ins Palzklinigum Landeck. De Maxi hot mich dort b’suucht, er war jetzt moin Noochfolcher als Redakdeer.

In Klingeminschder hawwich mich ganz gut g’fihrt – bis ich erfahre hab, dasse däss Narrehaus in „Maximilian-Haeder-Klinikum“ umgedaaft hedden. Do hawwich en schlimme Rickfall g’hatt. Ich bin nochemol ausg’flippt und hab ‘m Chefarzt soi Sprechzimmer demoliert. Am ärgschde hodden getroffe, dass ich däss Kunschtstoffskelett näwer soim Schreibdisch korz un klä(n) g’schlache hab, un däss hodder vor Johr un Daach fär soi Prädikatsexame kriecht g’hatt. Seitdämm brauch ich so starke Middel, dass ich ‘s Johr druff gaa nimmi richdich g’schnallt hab, wie märr de Zeidungsve’leecher-Ve’band en Preis fär moi schurnalischdiches Läwenswerk zug’sproche hot – de „Maximilian-Haeder-Preis“.

*) © 2014 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein

Veröffentlicht in:
Literarischer Verein der Pfalz e. V. (Hrsg.): Neue Literarische Pfalz (NLP), Nr. 43 (2017).
Landau 2017, S. 20 ff.