Dreimol Glick
*)
Von Albert H. Keil
Neunzeh(n)hunnertneunzich hämmer noch in Frankedaal gewohnt, in ‘re helle Wohnung iwwer me klänne Subbermark
am Stadtrand. Hinnedra(n), vun unsre Wohnungsdäär aus, hot märr iwwers Kiesdach vun de Markhall sogaa uffs
Feld nausgucke gekännt. Samschdaagsmorchens im Fewrewaa – ‘s is schunn nauszus gange un hot gerächent statts
g’schneicht – war was in Speyer se erleddiche. Weil ich mich dort nät so gut ausgekännt hab un weil’s domols noch
kä(n) Navi gäwwe hot, hawwich de Stadtpla(n) mitgenumme. En Gradis-Parkplatz am Rand vun de
Innestadt war ach noch se finne gewässt; ich habs Audo abg’stellt un wollt die ledschde paar Meder laafe.
In de Klänne Himmelsgass bin ich amme Haus vebeikumme, wu grad umgebaut worre is. Vor de Hausfront hot en Laschder
g’stanne mimme Audokrane owwe druff. De Fahrer hot äwe mit ‘re Eisekett en Brädderstawel feschtgemacht, färn am Hooge
iwwerm Trottwa nuffsezieche. Wie er mich sieht, zeicht er märr mit de Hand a(n), ich kännt ruich dorchgehje.
Awwer ich schiddel de Kopp un will liewer waade. Däär Mann zuckt midde Schulder un fangt a(n), soin Krane
hochsefahre. E paar Segunde denooch greift owwe im zwädde Stock en Bauarweider dorchs Fenschder un will die Brädder
roihole. Märr kann sich’s denke: Die Kett wärd locker, däär Stawel hänkt sich schreech, erscht wie in Zeitluup rutschts
owwerschde Brett raus – un noot saust’s kerzegrad nunner. Genau vor märr trefft’s uff die Gehwäächpladde, hubbst zu
de Strooß hi(n) hoch un haat me Audo, wu grad uff unsre Heh is, e langi Dell quer iwwers Dach. Däär
Audofahrer hot nämlich die Handbeweechung ach g’sähne g’hatt un war weidergerollt…
De Laschtwachefahrer war ganz blass im G’sicht, wie er zu märr g’saacht hot: „Alleweil hänn Se wärklich Glick g’hatt!“
„Sie awwer ach!“, hawwich do gemäänt. Däär Audofahrer, wu währenddämm ausg’stiche war, hot die Sach nadirlich annerscht
g’sähne un e großes Lamendo ang’stimmt wäche soim „schäne Audo“. Ich hawwem fär alle Fäll moi Adress gäwwe un mich
devungemacht. Am Noochmiddaach hawwich dehääm die G’schicht ve’zehlt un bedont, dass ich hait richdich Glick g’hatt hett.
Am speede Owend, so’m zehne, is märr oig’falle, dass ich dänn Speyrer Stadtpla(n) jo die Woch druff noch emol
im Audo brauch, un wollden glei nunnerbringe. Weil märr kä(n) Garaasch g’hatt hänn, hot unser Audo wie däss
vun de zwädde Miedsbaddei an de Seit vun de Markhall hinner’me große Door g’stanne. Däss hot außerum en Aluminiumrahme
g’hatt, do war Droht driwwerg’spannt. Unsern bequeme Näwemieder hot’s widder mol uffgelosst g’hatt, dässwäche wollt ich’s
noochert zuschließe.
Ich mach unser Audo uff un hock mich, weil’s immer noch e bissel rächent, korz noi, fär dänn Stadtpla(n) se
ve’staue. Ah, die Sportmeldunge nooch de Zeh(n)uhr-Noochrichde, die kännt ich märr noch schnell
a(n)heere! Ich dreh de Zin’schlissel in die erscht Rascht, dasses Radio a(n)geht, un steck de
Hausdäärschlissel in de Hossesack.
In dämm Moment reißt änner moi Fahrerdäär uff un losst grad vor moine Kehl e Messer uffspringe. „Ribbersätzen!“, dut er
mich a(n)plärre. Ich rutsch niwwer uff de Beifahrersitz, däär Mann – ich denk, er is so um die
zwansich – steicht oi. Änn Griff un er wills Audo a(n)losse. Awwer däss macht norre
„Äng-äng-äng-äng-äng“ un springt nät a(n). „Däss bassiert als effder bei Rächewädder!“, erklär ich, weil
däär Messerstecher nät wääß, dass ich fär de Urlaab in Idalje en Zin’stromunnerbrecher gebaschdelt – un dort
iwwerhaupt nät gebraucht hab. Wie däär Kerl merkt, dasses Audo badduu nät a(n)geht, ruft er „Scheißää!“, un
jetzt ve’langt er Geld. Wännigschdens glaabt er märr, dass ich känns debei hab, will awwer mit märr in die Wohnung
– zum Noochgucke. Ich saach: „Do kännt unsern Hund was degeche hawwe!“ Er hot kä(n) Ahnung, dass märr
gaa känner hänn, un froocht: „Was firr Hund?“ Ich zeichem mit de Hand: „No, so’n große Schäferhund!“ Er zischt widder
„Scheißää!“ un hot kä(n) Intresse mäh an unsre Wohnung. Däss Messer licht jetzt uff soim Schoß. Vor lauder
Prowiere, obs Audo endlich a(n)springt, hodder nät mitkriecht, dass ich leise, ganz leise de Richelknopp vun
de Beifahrerdäär hochgezoche hab. Wie er widder de Zin’schlissel dreht, schlach ich’m midde rächde Fauscht genau in die
Wisaasch. Er kreischt laut, fasst sich mit zwä Händ ins G’sicht – un im neggschde Aacheblick bin ich ausm Audo draus,
an de Hausdäär un im Treppehaus drin.
In de Wohnung ruf ich erscht die Bollezei a(n), dann steich ich hinne iwwers Gelänner uffs Flachdach. Näwe
guck ich aus sechs Meder nunner zu unserm Audo. Die Rächetrobbe glänzen uff de Scheib, Beweechung sieht märr känni, bloß
dass die Innebelaichdung brennt. Un do heert märrs Maddinshorn! Ich denk noch „So doof muss märr soi, dänn se ve’jaache!“,
un schunn bin ich die Trepp drunne un uff de Strooß. Die zwä Bollezischde ziechen ehr Pischdole un gehn mit märr ums Eck
rum uff unser Audo zu – de klännre Bollezischt vorne, ich als Zwädder (middem Bässem, wu ich märr
schnell schnapp näwerm Hausoigang), de greeßre Bollezischt hinne. Bloß bleibt däär nooch e paar Meder stehje,
saacht, er misst jo u(n)bedingt noch „Standortmeldung“ mache, un dut im Bollezeiwache ve’schwinne! Määr zwä
Mudiche, de klänne Bollezischt mit soine Pischdol un ich mit moim Bässem, gehjen weider. Die Beifahrerdäär vu’moim Audo
is a(n)gelehnt; de klänne Bollezischt reißt se uff – awwers Audo is leer, un alles, was im Han’schuhfach
gewässt war, licht uffm Beifahrersitz. Nadirlich hot sich däär Messerstecher hinne dorchs Feld abgemacht g’hatt, wie er
die Sirään g’heert hot...
Die Bollezischde nämmen mich mit uff die Wach, wu ich iwwer e Stunn lang Fahndungsfoddos dorchbläddre därf. Se finne war
nix. Wie ich geche Middernaacht häämkumm, saach ich zu moine Fraa: „Hait hawwich doch zwämol Glick g’hatt!“ Die määnt
ganz trucke: „E driddes Mol sogaa. Äwe hawwich’s in de Noochrichde g’sähne – du hoscht en Dreier im Loddo!“
*)
© 2015 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein
Veröffentlicht in:
Literarischer Verein der Pfalz e. V. (Hrsg.): Neue Literarische Pfalz (NLP), Nr. 44 (2018).
Landau 2018, S. 34 ff.
|