Bloher Eiwisch *)

Von Albert H. Keil

E Foddo: Im leichde Summerkläädche steht se vor dem blohe Eiwisch, wie ich’s erschde Bild vun re knips. Im Stadtpark hämmer uns ve’abredd g’hatt, drei odder vier Woche nooch unserm Kennelerne. Die bloo Bliht, wu so doll zum Muschder vun ehrm Klääd gebasst hot, hawwich an ämm vun dänne Eiwischzweiche abgezobbt un re in die Hoor g’steckt. Noot hawwich g’saacht, sie sollt sich unner dänn Busch stelle. Die Polaroid-Kamera fär 89 Mark is domols moin ganze Stolz gewässt, so e Finf-Minudde-Foddo war noch e technischi Sensation. De Irma ehr Hoor hänn mich zaat am Backe gekitzelt, wie märr, Kopp an Kopp un mim Buckel geche die hell Sunn, zamme uff däss Bild geguckt hänn. Allmählich hots Licht die Farwe zum Laichde gebroocht. Was hämmer gelacht, wie märr gemerkt hänn, dass de Irma ehr Klääd bei de Uffnahm vum Wind hochgeweht war – wie sellemols bei de Marilyn Monroe. Un dass märr uns so nohkumme warn, däss war de Ausleeser fär unsern erschde Kuss.

Seitdämm hawwich däss Foddo mit märr rumgetraache, trotzdämm de Irma ehr Bild ach immer in moim Herz drin war. Zwä Johr speeder, märr warn äwe debei, unser Haisel se baue, hämmer g’heirat. Wie märr oigezoche sinn, war die Irma grad mit unserm Bu schwanger. Nooch soine Geburt hawwich im Gaade, wu alles noch ganz kahl war – nä(n), känn Abbelbaam geplanzt, ‘s war en 80 Zendimeder klänne blohe Eiwisch. Nooch drei, vier Johr war er schunn so hoch, dass unser brauni Holzbank drunner gebasst hot. Do hawwich an lohe Summerowende mit de Irma g’sesse. Märr hänn zugeguckt, wie de Max sich mihd g’spielt hot, un hänn uns amisiert iwwer die Laude, wu er vun sich gäwwe hot. Wanner ins Bett g’steckt war, hämmer uns oft noch emol hi(n)g’hockt un sinn meischdens sitze gebliwwe, bis im Nordwäschde die Sunn hinner die Räwehäng nunnergeritscht war, mol dief ora(n)schgääl, mol ve’wesche rosarot. Dunkle Wolke hämmer ve’suucht se iwwersähne un hänn uns erscht ins Haus g’flicht, wann dickere Trobbe g’falle sinn. ‘s war genunk Zeit, owens aussespanne, wann de blohe Eiwisch gebliht hot, so zwische Juni un ausgangs Sepdember.

Wie die Irma a(n)g’fange hot se klaache, dass se so mihd wär, un wie se sich schwächer un schwächer g’fihlt hot, do hot sich de Ablaaf vun unsre Daache geännert; am End war unser Läwe dodal umgekrämbelt. Nadirlich waren em Max soi Schulnode noch wichdich, awwer in Odem g’halde hänn uns de Irma ehr B’suuche bei de Dokder un in dänne ve’schiedene Klinigge. Märr hänn’s hauptsächlich g’hatt vun B’strahlunge un „Schämmos“, un märr hänn g’hofft, dass Diäde odder aldernadive Behandlunge a(n)schlache deeden.

Hait kann ich nimmi saache, wie ich die Monert nooch de Beärdichung g’schafft habb. Ich glaab, ich hett Schluss gemacht, wann ich mich nät um de Max hett kimmre gemisst. Wie frabbierend der Bu soine Mudder ähnlich g’sähne hot! Widder un widder is märr däss ins Aach g’falle, wann ich däss alde Foddo, wu jetzt uff moim Naachddisch g’stanne is, betracht habb.

Näwer dem hellgrohe Grabstä(n) hawwich en blohe Eiwisch geplanzt, en Farbdubbe zwische all dämm dunkle Gri(n) uffm Kärchhof. Do hawwich mit de Irma Zwiesprooch g’halde, wann’s um em Max soi Zaichnisse gange is odder um soi allererschde Mädelg’schichde. Un ich habb mit re ve’zehlt, wie er Abidur gemacht hot un noot dehäm ausgezoche is zum Studiere.

De Irma ehr Bild is in märr drin läwendich un bunt gebliwwe, bloß däss Foddo uff moim Naachddisch is mit de Johre immer blasser worre. Drum war ich em Max dankbar, wie er’s – so hodder’s genennt – uffm Combjuder „oigeskännt“ un die Farwe uffg’frischt hot; ich sälwer ve’steh jo vun dämm naimodische Kram viel se wännich. En Hochglanz-Ausdruck, greeßer wie’s Orginalfoddo, is unner Glas kumme, un’s urspringliche Polaroid-Bild is in die Schublad gewannert. Zwar hot’s e Weil gedauert, bis ich mich an die kräfdichere Farwe gewähnt g’hatt habb, awwer sie hänn moine Aache, wu mäh un mäh noochgelosst hänn, ach e bissel noochg’holfe.

Seit e paar Monert hock ich do im Rollstuhl un waat – uff was eichentlich? ‘s Haus samt em Gaade hawwich ve’kaaft, weil de Max vierhunnert Kilomeder weg wohnt un dort mit soine Fraa schunn e ganzi Weil e eichnes Haus hot. Gärn hedden se g’hatt, dass ich bei’n oiziech, awwer däss wollt ich nät, weil ich ä(n)mol die Woch, meischdens sunndaags, nooch dämm Plätzel gucke mecht, wu näwer de Irma noch frei is…

Uff dämm klänne Beistelldischel in moine Krankestubb steht däss Foddo, däss naje, vun de Irma mit de blohe Eiwischbliht in de Hoor. Un näwedra(n) gäbbt’s noch e zwäddes Bild. Do druff sieht märr die Nadine, moi dreijährich Enkelche. Was strahlt doch däss Kind, wie’s soi blohi Bliht in die Kamera hebt, dehäm bei de Eldre im Gaade, wu’s imme helle Loinekläädche vor dämm klänne Eiwisch sitzt! Dänn hawwich noch fär’s geplanzt, korz bevor ich moin Schlaach kriecht habb.

*) © 2017 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein

Veröffentlicht in:
Verbandsgemeinde Thaleischweiler-Wallhalben (Hrsg.): Literarischer Abend. 14. Sickinger Mundartdichter-Wettstreit.
Herschberg 2017, S. 31 ff.