|
E Foddo: Im leichde Summerkläädche steht se vor dem blohe Eiwisch, wie ich’s erschde Bild vun re knips. Im Stadtpark hämmer uns ve’abredd g’hatt, drei odder vier Woche nooch unserm Kennelerne. Die bloo Bliht, wu so doll zum Muschder vun ehrm Klääd gebasst hot, hawwich an ämm vun dänne Eiwischzweiche abgezobbt un re in die Hoor g’steckt. Noot hawwich g’saacht, sie sollt sich unner dänn Busch stelle. Die Polaroid-Kamera fär 89 Mark is domols moin ganze Stolz gewässt, so e Finf-Minudde-Foddo war noch e technischi Sensation. De Irma ehr Hoor hänn mich zaat am Backe gekitzelt, wie märr, Kopp an Kopp un mim Buckel geche die hell Sunn, zamme uff däss Bild geguckt hänn. Allmählich hots Licht die Farwe zum Laichde gebroocht. Was hämmer gelacht, wie märr gemerkt hänn, dass de Irma ehr Klääd bei de Uffnahm vum Wind hochgeweht war – wie sellemols bei de Marilyn Monroe. Un dass märr uns so nohkumme warn, däss war de Ausleeser fär unsern erschde Kuss.
Seitdämm hawwich däss Foddo mit märr rumgetraache, trotzdämm de Irma ehr Bild ach immer in moim Herz drin war. Zwä Johr
speeder, märr warn äwe debei, unser Haisel se baue, hämmer g’heirat. Wie märr oigezoche sinn, war die Irma grad mit
unserm Bu schwanger. Nooch soine Geburt hawwich im Gaade, wu alles noch ganz kahl war –
Wie die Irma a(n)g’fange hot se klaache, dass se so mihd wär, un wie se sich schwächer un schwächer g’fihlt hot, do
hot sich de Ablaaf vun unsre Daache geännert; am End war unser Läwe dodal umgekrämbelt. Nadirlich waren em Max soi
Schulnode noch wichdich, awwer in Odem g’halde hänn uns de Irma ehr B’suuche bei de Dokder un in dänne ve’schiedene
Klinigge. Märr hänn’s hauptsächlich g’hatt vun B’strahlunge un „Schämmos“, un märr hänn g’hofft, dass Diäde odder
aldernadive Behandlunge Hait kann ich nimmi saache, wie ich die Monert nooch de Beärdichung g’schafft habb. Ich glaab, ich hett Schluss gemacht, wann ich mich nät um de Max hett kimmre gemisst. Wie frabbierend der Bu soine Mudder ähnlich g’sähne hot! Widder un widder is märr däss ins Aach g’falle, wann ich däss alde Foddo, wu jetzt uff moim Naachddisch g’stanne is, betracht habb.
Näwer dem hellgrohe Grabstä(n) hawwich en blohe Eiwisch geplanzt, en Farbdubbe zwische all dämm dunkle
De Irma ehr Bild is in märr drin läwendich un bunt gebliwwe, bloß däss Foddo uff moim Naachddisch is mit de Johre immer blasser worre. Drum war ich em Max dankbar, wie er’s – so hodder’s genennt – uffm Combjuder „oigeskännt“ un die Farwe uffg’frischt hot; ich sälwer ve’steh jo vun dämm naimodische Kram viel se wännich. En Hochglanz-Ausdruck, greeßer wie’s Orginalfoddo, is unner Glas kumme, un’s urspringliche Polaroid-Bild is in die Schublad gewannert. Zwar hot’s e Weil gedauert, bis ich mich an die kräfdichere Farwe gewähnt g’hatt habb, awwer sie hänn moine Aache, wu mäh un mäh noochgelosst hänn, ach e bissel noochg’holfe.
Seit e paar Monert hock ich do im Rollstuhl un waat – uff was eichentlich? ‘s Haus samt em Gaade hawwich ve’kaaft,
weil de Max vierhunnert Kilomeder weg wohnt un dort mit soine Fraa schunn e ganzi Weil e eichnes Haus hot. Gärn hedden
se g’hatt, dass ich bei’n oiziech, awwer däss wollt ich nät, weil ich
Uff dämm klänne Beistelldischel in moine Krankestubb steht däss Foddo, däss naje, vun de Irma mit de blohe
Eiwischbliht in de Hoor. Un *) © 2017 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein
Veröffentlicht in: |
|||||