|
Hunde vor de Herze
*)
– Owendgebet vu’ moiner Dochder –
Von Albert H. Keil
Liewer Herrgott, heer mich a(n),
Bin ich ach erscht zwelfe:
Unser Welt is so schlimm dra(n),
Mischt ‘re kräfdich helfe.
In de Biwel steht, du hettscht
Äärd un Himmel g’schaffe,
Planze, Diere un seletscht
Mensche – nooch de Affe.
Nä, was war’n die Mensche fies,
Bees hoscht dich geärrt!
Hoscht se aus doim Barredies
‘naus ball widder g’sperrt.
Seit ‘m erschde Sinnefall
Mechden se serick,
Doch ich glaab, die sinn noch all
Weg e großes Stick.
Um die Hehl, ums Pahlhaus dann
Hänn se Zain gezoche,
Dass vun kämm do ärchendwann
Mol werd oigebroche.
Hait zum neggschde Nochber hi(n)
Hä’ mär ‘n Zaun, en klänne.
Braunes Holz, velleicht ach gri(n),
Wert nät se erwähne.
Scharfer Hund mit blanke Zäh(n).
Schilder drohn mit Schmerze.
G’fahre nät nor fär die Bä(n):
Hunde vor de Herze.
Fallt die Mauer in Berlin,
Dut däss nimmand daure;
Bloß die in uns inne drin
Bleiwen halt, die Maure.
Maure gäbbt’s nooch Side nät,
Dodefor hot’s Gräwe;
Ich lich do bequem im Bett,
Dort – is däss e Läwe?
Do fahrt Audo mer im Suff,
Ziecht her iwwer Därke,
Dort die Aame rischden uff,
Schule grad dun’s merke.
Sammle fär en naje Dom –
Losst sich däss wer biede?
Bombe awwer mit Adom
Dut die Menschheit hide.
Luftkampfiewung muss nät soi,
Besser iebt mer’s Helfe!
Kriech um Eel un Gift im Rhoi –
Is nät schunn nooch zwelfe?
Liewer Gott, ich bitt dich schä(n),
Du mich nät ve’lache;
Däss kannscht nämlich du ellä(n):
Mensche menschlich mache!
*)
Aus: Albert H. Keil: Hunde vor de Herze,
© 1997 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein, ISBN 3-921 395-34-8
|