Er kummt immer widder serick *)

Von Albert H. Keil

Wie moi Fraa un ich noch in Bärmesens gewohnt hänn, do hämmer uns en ganz große schwarze Lädderkoffer kaaft, e mordsmäßiches Trumm. Mit unsre klänne Dochder simmer alle Johr im Urlaab nooch Idalje g’fahre an die Abbruzze-Riviera, wu de weiße Strand bräät is un ‘s blohe Meer flach. Där Koffer war jedes Mol ganz unne im Audo ve’staut, dasses richdich satt uff de Strooß geläche hot.

Noot simmer umgezoche – nooch Frankedaal un seletscht nooch Därmstä(n). Vun dort aus hämmer dänn Riesekoffer ‘s erschde Mol mitgenumme uff e Fluuchrääs, nooch Sri Lanka, wu märr unser Silwerhochzich g’feiert hänn. Domols hot märr noch in ämme äänziche Koffer die Sache vun zwä Lait mitnämme gedärft, weils Freigepäck – zwämol 40 Pund – zammegezehlt worre is. 80 Pund Koffergewicht, däss is märr zimmlich ins Kraiz gange!

De Fluuch war jo arch schä(n). Wie märr am frihje Morche in unsre Sitze uffgewacht sinn, is links vun uns, iwwerm Persische Golf, grad die Sunn uffgange, se’erscht rot, dann ora(n)sch un am Schluss gääl – e Bild wie im Märche. Un wäche unserm Jubiläum hämmer e Värdelstunn vorm Lande sogaa in die Pilodekabin gedärft, wie unser Fliecher iwwer die Meer-Eng zwische Indje un Sri Lanka wegg’floche is.

Awwer hinnenooch uff de Urlaabsinsel hänn glei die Scherereie a(n)g’fange, noch uffm Fluuchhafe vun Colombo: Wie ich unsern Koffer dorch de Zollausgang traach un alle paar Schritt absetz, sinn ganz fix zwä Uniformierte näwer märr un dun frooche, ob märr was se ve’zolle hedden. „Nä(n)“, hawwich g’saacht, uff Englisch nadirlich. Geglaabt hänn se’s schoibar nät; erscht hänn se uns nämlich de Koffer weggenumme un am End ach noch de Schlissel abve’langt. „Ä(n) Glick, dass noch kä(n) gebrauchde Unnerhosse drin sinn!“, hot moi Frau g’saacht. Dann hämmer imme klänne Zimmer g’hockt und gewaat. De Omnibus mit de annre Tourischde färr die Zwische-Iwwernaachdung war längscht fort, wie märr vumme Zellner abg’holt worre sinn. Ach Gott, unsern Koffer hot offe un leer uff ‘me Disch geläche, un näwedra(n) war alles dorchgewihlt un dorchenanner g‘schmisse: Owwerkläder, Unnerwesch, Toaläddesache, moin Rasierabberat… Was de Zoll g’suucht g’hatt hot, hämmer nie erfahre. Wie märr alles widder oigepackt g’hatt hänn, simmer middem Taxi ins Hodell g’fahre.

Am neggschde Morche hänn alle Strandurlaabs-Gäscht ehr Gepäck in de Hodellhall hi(n)stelle gemisst, eh se in de Bus g’stiche sinn. Vun moim Platz aus hawwich sähne gekännt, wie die Koffer beigebroocht un oigelade worre sinn. Där dicke Busfahrer hot de Modoor a(n)gelosst, ausm Auspuff hot’s orntlich gerußt – un ich bin u(n)ruich worre. Nät wäche dänne Abgaswolge – nä(n), ich habb unsern Koffer nät g’sähne g’hatt. Alla, vor zum Fahrer un noch emol noi in die Hodellhall. Un ich trau moine Aache nät – middedrin hot ganz ellä(n) unsern große Brummer g’stanne. Dänn hot känner traache gewollt! Ich hawwen schnell nausg’schlääft, un de Busfahrer hodden ve’staut, ganz hinne am Ausgang, weil schunscht känn Platz mäh war.

Nooch e paar Kilomeder gäbbt’s uff ä(n)mol en Knall – die hinner Busdäär is uff un fladdert im Wind. Un unsern Riesekoffer is weg! Ich stärz vor zum Fahrer, där bremst un fahrt links ra(n). Wärklich, velleicht hunnert Meder serick licht de Koffer uff de Strooß! Wie ich noch im Hi(n)renne bin, halt e Audo. Zwä klänne Männer wollen dänn Brocke hochhewe un mitnämme. Ich mach mich ganz bräät un droh mit de Bollezei. Un do rollt ach schunn de Bus im Rickwärtsgang a(n), un de Fahrer steicht aus. Zwä Mickriche geche en Große un en Dicke – die ve’hinnerde Kofferdiewe gäwwen uff, hupsen in ehr Audo un machen sich devun.

E Woch speeder is de Urlaab rum, märr sinn serick uffm Frankfurder Fluuchhafe. Un hänns neggschde Probläm: Alle Lait kriechen ehr Koffer, bloß unsrer fehlt uffm Band. Nooch ‘re halwe Stunn stehmer am Schalder un fillen e Ve’luschtformular aus. Wie märr’s äwe unnerschreiwen, sähn ich uff de annre Seit vun de Hall e schmächdiches Kerlche im Bloomann. Hinner sich ziecht er e Wächelche nooch, un druff licht – unsern Koffer! „Warr schwärr, särr schwärr!“, schnauft däss Männel.

In däre Zeit sinn grad die naimodische leichde Koffer uffkumme. Do hämmer ball druff unser Monschder geche zwä klännere Exemplare oigedauscht, un däss große Stick ist uffm Sperrmill gelandt. Ich habb ach die zwä Schlissel dra(n)gebunne g’hatt, dässwäche hot sich schnell en naje Herr g’funne. Däss war’s, hämmer noch gedenkt – drei Monert lang.

Amme schäne Daach schellt’s owens. Vor de Hausdäär stehn zwä Mann vun de Bollezei. Drin froochen se, ob uns so’n große schwarze Lädderkoffer g’heere deet. „Hait nimmi“, frää ich mich. „Zwar hämmer mol so änner g’hatt, awwer där is schunn vor viele Woche zum Sperrmill gäwwe worre.“ „Un was määnen Se jetzt“, saacht där äände Bollezischt, „wann Se erfahre dun, dass där Koffer beinoh g’sprengt worre wär, weil er im Mannemer Bah(n)hof herrelos midde in de Hall g’stanne is? Glicklicherweis hämmer rechtzeidich gemerkt, dass er leer war.“ „Wuhär wollen Se dann eichentlich wisse, dass däss ausgerächelt unsern alde Koffer war?“, frooch ich. „Däss war nät so schwer raussefinne – un doch widder umständlich“, ve’zehlt där Bollezischt. „Inne war nämlich e klännes Schild noigebabbt mit Ehrm Name un ‘re Bärmesenser Adress. Vun dort aus hämmer dann Ehr neggschdi Wohnung in Frankedahl ermiddelt un noot die do in Därmstä(n). Däss hot halt mäh wie zwä Monert gedauert. Awwer jetzt hämmer Ehrn Koffer drauß im Audo, un ich bring ‘n Ihne roi…“

*) © 2018 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein

Veröffentlicht in:
Literarischer Verein der Pfalz e. V. (Hrsg.): Neue Literarische Pfalz (NLP), Nr. 45 (2019).
Landau 2019, S. 36 f.