|
E klänni Mihleg’schicht
*)
Von Albert H. Keil
In de Biwel ka’ märr läse, was am A(n)fang is bassiert:
Wie die Mensche vun ‘re beese Schlang wer’n zu de Sind ve’fihrt.
Naggich bis uff Feicheblädder jaacht se druff en Engel fort.
Weil se frier’n bei kaldem Wädder, heert vum Herrgott märr däss Wort:
„Gnad soll hait vor Recht ergehje, wann se’s ach nät hänn ve’dient.
Kläder loss ich halt jetzt nehje fär de Mann, die Fraa un ‘s Kind.“
Baure sinn die Mensche worre, planzen Korn un Riwe a(n),
Grumbeer, Reddich, Abbel, norre an die Räb will känner dra(n).
Erscht de Noah hot erfunne – nooch de Sintflut, wohlgemerkt –,
Dass de Woistock wie en Brunne unser Läwensgeischder stärkt.
Seitdem gäbbt’s de Woi, denäwe awwer immer noch kä(n) Brot,
Uhne Mehl war ‘s Menscheläwe vum Gebortsdaach bis zum Dod!
Endlich noot, in unsre Geechend, do am Eckbach in de Neh,
Kummt ‘me Pälzer – weltbeweechend – ganz urpletzlich die Idee:
Schaufelrad un Eckbachpower in Ve’bindung mit zwä Stä(n)
Nämmt en g’scheider Wääzebauer, fär die Frucht se mahle klä(n).
Soi Erfindung nennt märr „Mihle“. Schnell hänn die sich ausgebräät,
Un so kummt’s, dass ball an viele Stelle sich e Mihlrad dreht.
Niemols sollte märr’s ve’gesse: Uhne Mihl kä(n) Mehl fär Dääch,
Käärner deden all märr esse, ‘s geeb känn Eckbachmihlewääch!
*)
Festgedicht zur Einweihung des Eckbach-Mühlenwanderweges
am 12. Oktober 1997 durch Ministerpräsident Kurt Beck
© 1997 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein
|