En echder Pälzer *)

Von Albert H. Keil

3. Preis beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 1989

Moiner Mudder ehrn Vadder war Johrgang 93, unnersetzt un knorrich, mit große, schwieliche Händ un mit ‘re geheeriche Portion Humor, e Seel vu’me Mensch. Pälzisch war soi Muddersprooch, un dässwäche hot er Hochdaitsch heegschdens mit ‘me Bollezischt geredd. Gewohnt hot er an de Woistroß, in Diddesfeld bei Naistadt. Weil die Winzer schunn domols un nät erscht dorch die EG Schwierichkeide g’hatt hänn, war er Rangschiermääschder bei de Bah(n) un hot soi Wingert näweher gemacht.

Zamme mit soiner Fraa hot er finf Kinner großgezoche, ‘s sechsde is ‘n klä(n) g’storwe. De Zwädde Weltkriech hot dann die zwä Buwe gekoscht. Die drei Dechder läwen hait noch, un die jingscht devun is moi Mudder.

De Oba war moin Daafpade un hot sich immer b’sunnerscht um mich gekimmert. Er hot märr gezeicht, wie märr Räwe schneid, wie märr a(n)bind un unner de Steck sauwermacht. Wann de Metzger do war un die Wutz g’schlacht worre is, haw ich ach zugugge derfe; awwer däss wollt ich bloß ä(n)mol. Gut g’falle hot märr degeche ‘s Woimache un noch besser, wie ich greeßer war, ‘s Prowiere; dodevun ve’steh ich hait noch viel.

Vun 1900 a(n) hot de Oba jeden Woi-Johrgang gekännt, vun all hot er sich äbbes uffg’schriwwe: Ob’s en speede Froscht gäwwe hot odder ob’s Frihjohr gut war, ob die Sunn im Summer gelangt hot, wie ‘s Moschtgewicht war, die Eicheschafde vum „Naje“ un ob er sich gut g’halde hot. De große 71er war de letschde in soim Ve’zeichnis, uff Pingschde 72 is de Oba nämlich g’storwe. Soin Dod is wie soi Läwe gewässt, still un leise: Middags en Infarkt, un naachts hot soi Herz uffg’heert se schlache.

Fär die Weltg’schicht war er känn bedaidender Mann, moin Oba, fär soi Famillje un fär mich awwer schunn. Un er war en echder Pälzer. Dass er ach en echder Daitscher is, däss hett er unnerm Adolf noochweise solle, vor allem weche soiner Nas. Un dodebei hot sich dann rausg’stellt: Soin Vorfahr mit was wääß ich wieviel Ur-ur- vornedra(n) is en spanischer Soldat gewässt, wu im Dreißichjähriche Kriech in Diddesfeld hänkegebliwwe is – e Pälzer Mädel hot ‘m halt so gut g’falle, ja, un velleicht hot ‘m ach de Pälzer Woi besser g’schmackt wie der dehääm. Weil der Spanjer lese un schreiwe gekännt hot, is er a(n)schließend sogaa Borjemääschder worre, dässwäche war’s ach im Diddesfelder Kärchebuch feschtg’halde.

Dreihunnert Johr denooch war numme de Agzent uffm Name ve’lore gange, nät awwer im G’sicht de Zinke. Un sicher dut dort unne in Spanje im Draam känner fär meechlich halde, dass er do howwe in Daitschland eichentlich richdiche Ve’wandte hot, wu echde Pälzer sinn.

*) Aus: Albert H. Keil: Hunde vor de Herze,
© 1997 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein, ISBN 3-921 395-34-8