Fluuchiewung *)

Von Albert H. Keil

3. Preis beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 1990

De dridde Winder uhne Schnee.
Am Altrhoi glitzert’s KKW,
In Biwlis dunnert’s färchderlich:
Zwä Diesejäächer ziechen Strich –
Knapp zwansich Meile vor de Dannstadter Heh.

Jetzt sinn se iwwerm Silwersee,
Ehr Haile dut de Ohre weh.
Wie arch däss zwädde Fluuchzaich drängt,
Sich dicht dra(n) an däss erschde hängt –
Kaum noch zwelf Meile vor de Dannstadter Heh.

Die zwä geroden in e Bee,
Ve’suchen noch en letschde Dreh,
Dann kracht’s, un in ganz Frankedaal
Heern alle Lait den laude Knall –
Achdehalb Meile vor de Dannstadter Heh.

Am Fallschärm schwebt de äänd Pilot,
Den annre find märr lääder dot.
Uff Maxdorf rächnen Trimmer nunner:
Sachschade bloß, es roinschde Wunner –
Nimmi vier Meile vor de Dannstadter Heh.

Märr selwert denkt in so ‘rer Not
Oft pletzlich an de liewe Gott
Un glaabt, de Herrgott deet halt als
Besunnerscht achde uff soi Palz –
Gradso wie dässmol uff die Dannstadter Heh!

*) Aus: Albert H. Keil: Hunde vor de Herze,
© 1997 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein, ISBN 3-921 395-34-8