Erschder Schnee *)

Von Albert H. Keil

3. Preis beim Mundartdichter-Wettstreit Gonbach 1998

Die Finger dun vor Kelt äm weh,
Rings’rum herrscht weißi Ruh.
En Mann, e Kind. De erschde Schnee
Fär ‘n Vadder un soin Bu.

Die Johreszeide wechslen ab,
Uff Froscht folcht waami Sunn.
Un eh’ ich mich ve’sähne hab,
Bin ich erwachse schunn.

E Läwe is nät immer leicht,
Geht nunner, in die Heh,
Un ball sich bei moim Vadder zeicht
Am Kopp de erschde Schnee.

Zum Achzigschde zwä Monert noch –
Gäbbt däss e Riesefescht!
Was hääßt: Alt bin un krank ich doch –
En’scheide dut doin Gääscht!

Noot ‘s Delefon: De Vadder, schnell!
Gedummelt ich mich hab
Umschunscht, de Sarch waat an de Schwell.
De erschde Schnee deckts Grab.

*) © 1998 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein