Ve’kehrsunnerricht *)

Von Albert H. Keil

4. Preis beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 2000

Du sollscht mich nät dauernd so nerwees mache! Ja, Bu, allweil fahr märr hääm. Nä(n), g’halde wärd nimmi, hettscht halt vorhi(n) gemacht! Ja, ärchendwu do vorne misse märr links abbieche. Nä(n), do noch nät, weider vorne, hawwich g’saacht! Guck därr däss emol a(n)! Ei do, wie der sich ä(n)fach vor mich noigequetscht hot, grad in moin Sicherheitsabstand hot der sich noigequetscht! Schier in de rechde Kotflichel wär er märr gebrummt – so was U(n)ve’schämdes! Kä(n) Wunner, so wie däär aussieht! Was däär fär e Nas hot, e richdichi rodi Gumbel! Un e Hiedel hodder ach noch uff! No ja, der kummt jo ach vun Stuttgart. Wuher ich däss wääß? Ei, guck doch ‘s Nummreschild, was lääscht ‘n do druff? S Strich A U. Ha, däss passt zu ‘m, S A U, weil er fahre dut wie e Sau! Ich mich uffreeche, wieso? Nä(n), uffreeche duh ich mich iwwerhaupt nät, ich ärcher mich bloß wäche dem bleede Hoini!

Warum ich widder nooch rechts niwwer fahr, wu märr doch nooch links wollden? Jo, siggscht däss nät, du Dabbes? Do rechts geht’s doch viel schneller vorwärts! Was, viel se knapp vor dem do hinne wär ich widder nooch links serick gange? Soll däär doch bremse, wu er erscht so schleiche kann! Was braucht ‘n der extra uffs Gas se steiche, wann ich kumm? Blinke, blinke – wie soll ich ‘n ach noch blinke, wann’s so dabber gehje muss? Sei mol endlich ruich! Ich muss mich zammenämme – ah, do vorne misse märr links. Hoscht däss g’sähne? Ei, wu mich der Dollbohre ä(n)fach rechts iwwerholt hot! Nadirlich will der ach links abbieche, awwer do muss er jo nät grad mich schneide, der hett gradsegut hinner uns noi gekännt. Was, ich hett’s vorhi(n) genauso gemacht? Uff känn Fall, bei mär war däss gaanz annerscht. Ich bin jo schließlich nät vun do, awwer däär, däär hot e Mannemmer Kennzeiche! Nät so dicht drufffahre sollt ich uff unsern Vordermann? Ja, wann ich die Lick nät zugemacht hett, noot wär märr doch glatt die bleed Kuh mit dem klänne Huppser vor die Schnauz g’fahre, wu schunn geblinkt hot. Wann die links niwwer will, misst se sich däss frihjer iwwerleche, die Orschel. Der hinner uns is schä(n) doof, dass er so änni noilosst!

So, die Ambel wärd gri(n), endlich känne märr uff die Audobah(n). Un merk därr änns, Biewel: Im Stroßeve’kehr muscht immer fescht Aacht gäwwe, die annre fahrn nämlich forchbaa ricksichtslos!

*) © 2000 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein