De Oma ehr Kricke *)

Von Albert H. Keil

2. Preis beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 2002

„Ach Mama“, hot moi Fraa immer widder g’saacht, „ach Mama, gäbb se doch zum Sperrmill, de Oma ehr alde Kricke, die lichen do owwe uffm Speicher jo bloß im Wääch rum!“ Awwer nä(n), moi Schwichermudder hot nät gewollt. Sowas kännt märr ä(n)fach nät mache, richdich bijedätlos wär däss! Bijedätlos, hawwich gedenkt, dass ich nät lach! Die Oma war seit ball zwanzich Johr dot, un die Kricke warn inzwische sogaa umgezoche vum Speicher in Bärmesens uff dänn in de Vorderpalz. „Nein, mit mir gibt’s das nicht!“ hot die Schwichermudder ganz spitz gemäänt, un wann se hochdaitsch redd, do is ’res ach dodernscht. Ehrn letschde Trump war: „Wu die Oma se nie benitzt hot, sinn die noch nachelnai, die Kricke! Un im iwwriche dun se mich gaanät steere do owwe!“ Däss war nadirlich kä(n) Wunner, weil se die eng Trepp uff de Speicher sowieso nie nuffg’stiche is. Norre de Schornschdefäächer is jedesmol im Halbdunkle schiergaa driwwergeborzelt iwwer die Kricke...

Awwer die Zeit un schoibar ach ’s stänniche Widderhole hot färr moi Fraa g’schafft. Wie se mol widder devun a(n)g’fange hot, dass morche Sperrmill abg’fahre wärre deet, do war ehr Mudder uff ä(n)mol zugänglicher. Änn Grund war velleicht, dass se selwert korz vorm 70. Gebortsdaach g’stanne is un midde in de Vorbereidunge war. Die Kricke sinn am Sunndaachowend uff däss Haifel Sperrmill vorm Haus gelecht worre. Freilich hot däss moi Fraa mache gemisst, die Schwichermudder hett’s nät iwwers Herz gebroocht. Unser Dochder is ach noch emol extra nausg’schickt worre, färr die Kricke e bissel annerscht a(n)seordne. „Däss ka’ märr jo nät a(n)sähne, wie krumm die doolichen!“ war nämlich de erschde Kommendar gewässt.

Noot is hinnerm Vorhang gewaat worre. Die „Millwihler“ mit ehre dreckiche Audos warn uff Schleichfahrt dorch die Strooß, hänn do äbbes unne aus ’me Haufe rausgezoche un glei widder falle gelosst, dort was annres, wu en Zwädder grad wegg’schmisse g’hatt hot, uffg’howe un in ehrm Kofferraum ve’kruuschelt. Endlich, ’s war schunn nooch de Zehne un zimmlich duschber, hot e sauweres Audo g’halde. De Fahrer – er hot ach nät so primidiv ausg’sähne wie die vorhär, jedefalls hot däss die Schwichermudder gemäänt – hot sich die Kricke beguckt, hot se rumgedreht und noch emol rum – un dann hodder se mitgenumme. Die war’ märr los!

In de neggschde Daache is alles ganz schnell gange: Mondaags war’ märr ’s erschde Mol seit zwanzich Johr uhne Kricke. Dinschdaags is die Schwichermudder uffm Wochemark hi(n)g’floche un hot sich de Schie(n)bä(n)kopp gerisse. Mittwochs hot ’re de Dokder Kricke ve’schriwwe, un dunnerschdaags sinn se vum Sanidätshaus geliwwert worre.

Un weil ach moi Schwichermudder die Dinger kä(n) äänziches Mol benitzt hot, lichen widder zwä nachelnaje Kricke uff unserm Speicher rum – zwar e Generation speeder, awwer „de Oma ehr Kricke“.

*) © 2002 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein