Wunschlos *)

Von Albert H. Keil

3. Preis beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 2009

Moi Eltre hänn – ich war noch klä(n) –
Als G’schichde märr ve’zehlt,
Vun dänne warn die meischde schä(n),
Norr selli hot gequeelt:

E gudi Fee, so hänn se g’saacht,
Wär an moi Beddel kumme.
Sie hett ganz lieb mit märr gelacht,
Was aus de Dasch genumme.

Däss wär e Wunschlos un do deet
En Zauwerspruch druff stehje:
„Änn Wunsch vum Kind – ob g’scheit, ob bleed –
Dut in Erfillung gehje!“

Däss Wunschlos habb vun Juchend a(n)
Ich mit märr rumgetraache;
Vun frih bis owens denk ich dra(n),
Was ich fär’n Wunsch sollt saache.

Habb extra Daitsch un Relichjon
Studiert, am End noch Rechde.
Trotzdämm bringt all moi Mih känn Lohn:
Winsch falln märr oi bloß schlechde.

Erscht Hochzichfrääd un Kreißsaalweh
Moi Haldung lossen kibbe;
Wie ich am Kinnerbeddel steh,
Do fließt märr’s vun de Libbe:

„Mach, Herrgott, dass däss klänne Kind“,
So bät ich still denäwe,
„Mäh Glick wie ich un Friede find
Un leichder geht dorchs Läwe!“

Moin Wunsch is raus! E Zentnerlascht
Dut falle aacheblicklich
Märr vun de Seel; nooch Hetz un Hascht
Bin jetzt ich wunschlos glicklich!

*) © 2009 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein

Veröffentlicht u. a. in:
Literarischer Verein der Pfalz e. V. (Hrsg.): Neue Literarische Pfalz (NLP), Nr. 48 (2022).
Landau 2022, S. 56.