|
Valledinsdaach
*)
Von Albert H. Keil
1. Preis beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 2012
Die jung Fraa mit de Dschogginghosse hot däre alde Fraa dänn Brief aus de Hand genumme, hodden ausenannerg’falt un hot
geläse:
Moin liewer Mann!
Morche wärren’s fuchzich Johr, dass unsern Hochzichdaach war – unsern kärchliche. Heit vor fuchzich Johr, am
Valledinsdaach, wu ich moin Zwansigschde g’feiert habb, simmer uffm Standesamt gewässt fär die Ziviltrauung. Was war ich
stolz, dass ich Dich kriecht habb! Wie viel Mädle waren hinner Därr här gewässt, awwer Du hoscht bloß Aache g’hatt
fär mich!
Wie märr beim Borjemääschder rauskumme sinn, is där Fajeralaam losgange. Ich habb prodeschdiert, ‘s wär doch unser
Hochzich, awwer Du hoscht gemäänt: „En Fajerwehrmann därf nät ä(n)fach wegbleiwe!“ Du hoscht doi Lädderjack
iwwer de Saggo g’strippt, hoscht Dich uffs Modorrädel gesetzt, un fort warscht...
Wie nooch ännre Stunn die zwä Bollezischde kumme sinn un so komische G’sichder gemacht hänn, wollt ich’s erscht nät
wohrhawwe. Alles is wie im Traam ammer vebeigerauscht: Du wärscht schä(n) uff Doine Seit g’fahre, bloß där
Laschder wär in de Kurv iwwer die glatt Stroß geritscht. Du heddscht kä(n) Scha(n)s g’hatt.
E halwi Woch speeder hämmer Dich in Doim Hochzicha(n)zuuch begrawe. Achdevärzich Johr lang hawwich Dich jeden
Daach besuucht, erscht in de letschde Zeit, wu ich nimmi so gut laafe kann, hawwich’s alsemol ausfalle losse misse.
En annre Mann hawwich niemols a(n)geguckt, ich habb immers G’fihl g’hatt, dass ich weider mit Däär ve’heirat
bin. Doi Grab is moi Zuflucht worre. Dort redd ich mit Därr, un jedes Johr zu Doim Gebortsdaach duh ich’s b’sunnerscht
schmicke. Däss Foddo vun Doim Sibbzigschde mit dänne weiße un gääle Gladjole steht uff moine Kommod. Nooch
zeh(n) Johr hawwichs Grab kaaft un noot immer widder, dasses nät plattgemacht wärd.
Hait zum Valledinsdaach bring ich Därr dänn Brief. Ich duh’n unner dem klänne Buchs e bissel mit Grund zudecke un stell
märr vor, Du deetscht’n läse.
Doi Elli
|
Die jung Fraa war ferdich middem Läse un is sich middem Ärmel iwwer die Aache g’fahre. Dann hot se e Handy aus ehrm
Bauchdäschel gezoche un hot drei Zahle gedrickt. Die Stimm am annre End vun de Leidung hot sich richdich kihl a(n)g’heert:
„Bollezei. Notruf.“ Die jung Fraa hot ehrn Name g’saacht. Noot: Beim Dschogge hett se do vorm Friedhofsoigang e Dodi
g’funne. E Fraa vun sibbzich Johr.
Jetzt hot die Stimm vun dem Bollezischt doch intressierder geklunge: „Is absolut sicher, dass se nimmi läbt?“
„Ja“, hot die jung Fraa g’saacht, „ich bin Ärzdin.“
„Ah so. Sie hot Ausweisbabiere bei sich?“
„Nä(n).“
„Wuhär wissen Se dann, wie alt se is?“
„Sie hot en Brief in de Hand g’halde...“
„En Brief? En Abschiedsbrief?“
„Abschiedsbrief – velleicht. Awwer nät so änner, wie Sie jetzt määnen. Sie hot sich nät umgebroocht.“
„Sie sinn doch Ärzdin. Kännen Se äbbes iwwer die Dodesursach saache?“
„Ja. ‘s is zwar b’stimmt nät wisseschaftlich ausgedrickt, un sowas kammer ach nät uff de Dodeschoi schreiwe. Awwer ich bin fescht
devunn iwwerzaicht: Sie is g’storwe, ja, sie is g’storwe an ehrm gebrochene Herz.“
*)
© 2012 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein
|