|
Waat e bissel
*)
Von Albert H. Keil
2. Preis der Jury und Preis des Publikums beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 2018
Domols, wie märr jung war’n,
Was war ich do flink uff de Bä(n)!
Oft hoscht dich driwwer beklaacht:
Waat doch, waat doch e bissel!
Wann ich äbbes en’scheide wollt
Un dodebei’n Hitzeblitz war,
Hoscht Gott sei Dank mich gebremst:
Waat doch, waat doch e bissel!
Speeder bin ich ruicher worre.
Do isses viel seltener gewässt,
Dass d’ zu märr g’saacht hoscht:
Waat doch, waat doch e bissel!
Noot hot mich där bleede Schlaach getroffe.
Ich habb de Rollador gebraucht
Un mich zu däär als saache g’heert:
Waat doch, waat doch e bissel!
Geschdern war’s ganz annerscht.
Du hoscht mich komisch a(n)geguckt
Un grad so zu märr g’saacht:
Ich glaab, ich muss jetzt gehje.
Do hawwich gegriffe nooch därr,
Feschthalde wollt ich dich,
Laut gekrische hawwich:
Waat doch, bleib doch do!
Awwer du warscht schunn weg.
Un ich, ich kann därr bloß saache,
Dass ich ball noochkumme mecht:
Waat uff mich, waat noch e bissel!
*)
© 2018 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein
|