Von Albert H. Keil

Anerkennungspreis der Jury und Preis des Publikums beim Pfälzischen Mundartdichterwettstreit Bockenheim 2018

Wie märr uns kennegelernt hänn
vor mäh wie fuchzich Johr,
simmer gange als Ve’liebde:
näwernanner.

Wie märr noot g’heirat hänn,
gaanät so lang druff,
simmer gange als Ehjelait:
näwernanner.

Hinner de Kinnerschees,
zwäjehalb Johr speeder,
simmer gange als Eldre:
näwernanner.

Middem Kind un soine bunde Dutt
am erschde Schuldaach
foddegrafiert als klänni Famillje:
näwernanner.

In de Aula vum Gimnasium,
dreizeh(n) Johr denooch,
hämmer stolz ganz vorne g’sesse:
näwernanner.

Hinner dämm schwarze Wache,
nooch ‘me knappe Monert,
hämmer uns herg’schleppt wie zwä Ve’lorne:
näwernanner.

Vor dämm grohe Granitstä(n)
unner dunkelgrine Eiwebääm
hämmer g’stanne als Hinnerbliwwne:
näwernanner.

Wie’s losgange is mit dämm Ve’liere
vum Schlissel, vum Schal, vum Gellbaidel,
hämmer uns jedes Mol iwwers Finne g’fräät:
näwernanner.

‘s Johr druff hot die Bollezei a(n)gerufe,
wie d’ nimmi häämg’funne hoscht.
Beim Abhole simmer die Däär nausgange:
näwernanner.

Un hait, wu d’ dauernd froogscht,
wer du wärscht un wer ich wär,
gehmer immer noch
näwernanner.

*) © 2018 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein