De Urdäälsspruch am Brunne *)

Von Albert H. Keil

Nominiert für Endrunde beim Mundartwettbewerb Dannstadter Höhe 2017,
jedoch ohne Preis, da wegen Terminkollision kein Vortrag möglich

‘s is speet in Dannstadt, halwer drei.
Ich kumm vun Schaurem her, geh driwwe
grad an de Alde Schul ve’bei.
Do hot moin Schlabbe mich geriwwe.

Ich bick mich, binn de Bännel fescht
un merk, ich habb se viel getrunke.
Doch nä(n), ‘s sinn zwä noch nät im Nescht,
Die hänn mich zu sich hergewunke.

De ände klaacht: „Der Esel do,
wär der in Schaurem norr gebliwwe!
Der ärchert uns in Dannstadt so,
warum schlääft der soi Säck do hiwwe?“

„Du dummer Ochs“, de annre schändt,
„muscht jeden Daach doin Wache zieche,
wie wann’s nix Schännres gäwwe kännt!
Märr mecht doch grad die Gichder krieche!“

Die zwä, sie hännlen hi(n) un her
un dun am End vun määr ve’lange
e Urdääl, wer de Bessre wär.
Jetzt hänn se mich wahrhafdich g’fange!

Do bin ich pletzlich klor im Härn,
nix mäh dut in de Ohre rausche.
Ich mään: „Däss saach ich wärklich gärn:
Ehr sollden aich nät uff so bausche!

Fär alles, was se schaffe is,
egal, ob Zieche odder Traache,
braucht Kraft märr un viel Fleiß gewiss –
an gude wie an schlechde Daache.

Drum bleiwen weider, wasser sinn,
dun ajer Ärwet so wie immer.
De Hochmut bringt aich känn Gewinn,
der macht aich norre ‘s Läwe schlimmer.“

Do druff die zwä sinn endlich still,
sie stieren wortlos in de Brunne.
Wann’s ach nät jeder glawe will:
Am Morche hot märr se so g’funne.

*) © 2017 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein








Ochs- und Esel-Brunnen in Dannstadt