De Zauwerstä(n) *)

Von Albert H. Keil

En Kisselstä(n) mit lauder goldne Flecke
Hot vormols mär moin alder Oba g’schenkt
Un g’saacht dezu, mer braicht bloß dra(n) se lecke,
Noot deet bassiere, was mer sich so denkt.

Do war ich noch e Kind. Ehr werrn mär glaawe,
Die meischde Kinner hänn so klänne Drääm:
Ich hab geleckt un Niss gewinscht – kä(n) daawe –,
Im Summer Schnee, im Winder grine Bääm.

Hot’s ach nät g’holfe glei beim erschde Lecke,
Am End hot sich’s doch ärchendwann erfillt:
Die Niss am Chrischtbaam, summergri(n) die Hecke,
Un g’schneicht hot’s naijohrs – grad zum Winderbild.

Ich wollt, beim Schlorbse sollt’s nät so arch staawe –
Dodruff hot’s g’schitt färs roinschde Pitschebad!
Un krank is worre unsern Lehrer Rawe,
Wie ich geleckt hab fär e Null-Dikdat.

Uff ä(n)mol war die Kinnerzeit ve(r)gange
Un ‘s Abidur basseh, die Juchend rum.
Ganz pletzlich hoscht gemerkt, ‘s dut nimmi lange,
Ob d’ äbbes grad maggscht odder besser krumm.

Dodriwwer gäbbt’s im Norde un im Side,
Im Wäschde un im Oschde dauernd Streit.
Drum winsch ich mär fär unser Äärd mehr Friede,
Egal, ob zwische Länner odder Lait.

Wie gärn deet ich noch zauwre wie vor Johre,
Dass jeder endlich mol sich selwert find.
Schunn lang hab awwer ich den Stä(n) ve’lore,
Moin Zauwerstä(n), wu g’hatt ich hab als Kind.

*) Aus: Albert H. Keil: Hunde vor de Herze,
© 1997 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein, ISBN 3-921 395-34-8