Em Efai soi lange Äärm *)

Pfälzische Urfassung   → Hochdeutsche Fassung

Von Albert H. Keil

3. Preis beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 2003

Ich erinner mich noch dra(n), wie ich in däss Haus noigange bin: Die Fassad knallweiß g’striche, die Sunn hot druffgeleche, bloß der Efai hot mich g’steert, so dunkelgri(n), wie der do an de Wand nuffgekrawwelt is, bis zum vorletschde Stock.

Kä(n) Problem, hot’s g’hääße, alles Rudihne, hänn se g’saacht, wie se märr die Infusion fär die Nargoos a(n)g’hänkt hänn. Wie ich widder uffgewacht bin, war alles ruich. Ich wollt mich umgucke, awwer ich hab mich nät beweeche gekännt. Rufe wollt ich – moi Libbe hänn sich nät gerihrt. Was is’n do los?

Uff ä(n)mol steht änni vor märr, e Schweschder in ‘re hellgrine Kutt. „Er hot die Aache uff!“, hot se gekrische, un dann sinn noch mäh Lait roig’stärzt. Halwer im Schlof kriech ich mit, ich wär ball drei Monert im Koma gewässt, un bin widder weg.

Nochm neggschde Uffwache – e Woch speeder – hawwich erfahre, dass se mich inzwische noch emol unnersuucht hänn, dass ich im EEG awwer absolutt kä(n) Ausschlääch mäh hett, dass moi Härn „klinisch dot“ wär. Die Doris war do, hot g’schnippst un hot märrs G’sicht gedätschelt. Seitdämm war se nimmi se sähne. Die Owwerschweschder hot mol änner annre erklärt, sie kännt däss schunn ve’stehje, dass so e jungi Fraa nät näwer ‘me „Kribbel“ läwe wollt, näwer ‘me „Kribbel“, wu nix mäh regischtriert, wu immer gradaus guckt. Ich hett uffspringe un ‘re uffs Maul schlache meeche. Schunscht is se ganz nett, die Owwerschweschder.

Am liebschde is märr die Lernschweschder. Wann die mich wescht, dut se mich ganz sachde rumdrehje, wie wann se märr nät wehduhe wollt. Un manchemol, wann se mich do unne a(n)langt, duh ich märr vorstelle, ich deet wärklich was fihle. Awwer däss is bloß die Erinnrung an de Doris ehr Händ...

„Machen doch noch emol e EEG“, duh ich als plärre, in mich noi plärre, „ich bin jo widder do!“ Statts dass märr änner helft, ve’zehlt die Lernschweschder vun ehrm Freund un määnt, ich deet nix schnalle. Sie machts Fenschder uff, drauß dun die Vechel singe, un sie saacht: „Schad, ‘s wär so schä(n), wann Se däss heere kännden!“

Letscht war en Kussäng do, der hot de Dokder g’froocht, ob’s nät humaner wär, ä(n)fach dänn Schlauch aus moim Maache raussezieche. De Dokder hot g’saacht: „Er hot jo kä(n) Schmerze, er kann uns halt kä(n) Antwort gäwwe.“ Owwich iwwerhaupt änni wisst?

Alsemol dut e Schweschder ve’gesse, owens moi Fenschder zusemache. Dann isses b’sunnerscht schlimm. Ich denk, wu ich seit ämme Johr do im Bett lich, kännt der Efai doch schunn ruffgewachse soi bis zu moine Edaasch. Un wann ich so im Duschbre waat, noot is märr’s, wie wann ich se spihre misst: Sie kummen a(n)g’schliche, dunkel un dinn un g’fährlich. Sie fangen mich oi, halden mich fescht un lossen mich nimmi los – em Efai soi lange Äärm.

*) © 2003 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein