|
Em Efai soi lange Äärm
*)
Pfälzische Urfassung → Hochdeutsche Fassung Von Albert H. Keil 3. Preis beim Mundartwettbewerb „Dannstadter Höhe“ 2003
Ich erinner mich noch dra(n), wie ich in däss Haus noigange bin: Die Fassad knallweiß
g’striche, die Sunn hot druffgeleche, bloß der Efai hot mich g’steert, so
Kä(n) Problem, hot’s g’hääße, alles Rudihne, hänn se g’saacht, wie se
märr die Infusion fär die Nargoos Uff ä(n)mol steht änni vor märr, e Schweschder in ‘re hellgrine Kutt. „Er hot die Aache uff!“, hot se gekrische, un dann sinn noch mäh Lait roig’stärzt. Halwer im Schlof kriech ich mit, ich wär ball drei Monert im Koma gewässt, un bin widder weg.
Nochm neggschde Uffwache – e Woch speeder – hawwich erfahre, dass se mich inzwische noch emol
unnersuucht hänn, dass ich im EEG awwer absolutt
Am liebschde is märr die Lernschweschder. Wann die mich wescht, dut se mich ganz sachde
rumdrehje, wie wann se märr nät wehduhe wollt. Un manchemol, wann se mich do unne
„Machen doch noch emol e EEG“, duh ich als plärre, in mich noi plärre,
„ich bin jo widder do!“ Statts dass märr änner helft, ve’zehlt die
Lernschweschder vun ehrm Freund un määnt, ich deet nix schnalle. Sie machts Fenschder
uff, drauß dun die Vechel singe, un sie saacht: „Schad, ‘s wär so
Letscht war en Kussäng do, der hot de Dokder g’froocht, ob’s nät humaner wär,
Alsemol dut e Schweschder ve’gesse, owens moi Fenschder zusemache. Dann isses b’sunnerscht
schlimm. Ich denk, wu ich seit ämme Johr do im Bett lich, kännt der Efai doch schunn
ruffgewachse soi bis zu moine Edaasch. Un wann ich so im Duschbre waat, noot is märr’s, wie
wann ich se spihre misst: Sie kummen *) © 2003 by Verlag PfalzMundArt, Dirmstein |
|||||